Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
fillâta st. sw. f.
fillâta st. sw. f. , mhd. villâte, villât st. f. ; zur Bildung vgl. Kluge, Stammb. 3 § 123 Anm. 2, Wilm., Gr. 2 2 § 262 Anm. 3. — Graff III,471. Stark: fillate: gen. sg. Npw 118 I,66; acc. sg. S 172,37 ( Preds. B, 11. Jh. ); villat: nom. sg. Gl 3,238,10 ( SH a 2, Wien 2 400, 12. Jh. ); uillat-: acc. pl. -a 2,426,14 ( clm 14 395, 11. Jh. ); -e Npw 118 I,66 ( oder Singular? ). Hierher wohl auch: fillado: acc. pl. Gl 2,475,62 ( clm 18 922, 11. Jh. ); eine eigene Bildung auf -ado liegt wohl nicht vor, vgl. auch Ahd. Gl.-Wb. s. v. fillâta 1 . Schwach: fillatun: nom. pl. Gl 2,436,35 ( 2 Hss., davon …