Hauptquelle · Westfälisches Wb.
Fergängesken m.
Fer-gängesken m. [verbr.] 1.1. Abnutzung, Verschleiß. Dat es Linnen, då es käin Vergang ( Min Ha ). Muin aule Rock hät wull iuthaulen, es nenn Vergang nich anne (Lippe OESTERH). Düt Tüg hier, daor kāß gar kinen Vergang ankrīgen ( Stf Ar ). — Ra.: Upp’n Vergank sin körperlich abbauen, bald sterben werden ( Bek Al ). — Sprichw.: Lang un schlank hät Vergang, kuort un dick hät käin Geschick; ne Deene van de Middelmote, dä alläine ziert dä Strote ( Dor Ld || mehrf.). — 1.2. wirtschaftlicher Rückgang (Lippe OESTERH). Düsse Hiusholt kann wegen den vullen Vergang nich bestoen (Lippe OESTERH). — 2.1. A…