Hauptquelle · Westfälisches Wb.
ferbē¹den Pl.
fer-bē¹den ⟨ Part. Prät. › ōª ‹ vor ( d ) (diphthongisch) fəbaų Bür Ga Th . Manchmal gegenüber bē¹den abweichend angegebene Formen, so 2. Sg. Prät. › ferbo¹est ‹ („ -beuest “ ), 3. Sg. › ferbō¹t ‹ („ -beot “ ), Pl. Prät. › ferbo¹en ‹ („ -beuen “) ( Min Ha ); 3. Sg. „ ferbodde “, Part. Prät. „ febott “ ( Dor Wl ); 3. Sg. Prät. ferbo ( t ) ( Lin Be ); Part. Prät. › ferboªden ‹ Wal Bh ⟩ 1. verbieten. „ Et Hūs febaien “ ( Dor Wl ). „ Du kass dǟ Lǖ nich fabaien, wat sǟ van di denket ( segget, sett )“ ( Ess Ks ). „ Hǟ däut wat Gott un alle Welt vaboen hätt “ ( Ess Ks ). „ Sloen (schlagen) is ferboe…