Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
feili adj.
adj., mhd. veil(e), nhd. feil; as. fêl, mnd. vêile, mnl. veile; afries. fēle (Holthausen); ae. fǽle (in anderer Bed.). — Graff III, 495.
feil-: Grdf. -i Gl 2,28,59. 772,4; acc. sg. n. -az 224,40 (clm 18 550,1, 9. Jh.); dat. pl. -en 548,56; -len 412,5. — veil-: Grdf. -i Gl 2,608,14 (u-); nom. sg. m. -er 3,264,9 (SH a 2, 2 Hss.).
Verschrieben (?) (nach Kelling, Aratorgl. S. 33, von Gadow, Aratorgl. S. 141): fele: Grdf. Gl 2,28,59 (Eins. 302, 11. Jh., in der Hs. in Geheimschrift fflf; nicht verschr. nach Tiefenbach, Aratorgl. S. 41; vgl. dazu Braune, Ahd. Gr.12 § 44 Anm. 4).
feil, verkäuflich, für Geld zu haben, wohlfeil: fele [domini quod gratia donat, ut] venale [putes, Ar. I,636] Gl 2,28,59. 772,4. feilaz [ne] venalem [dei iustitiam aestiment, Greg., Cura 3,20 p. 65] 224,40. feillen [passeribus ... subest modico] venalibus [asse, indubitata fides, dominum curare potentem ne pereant, Prud., Psych. 620] 412,5. 548,56. ueili [namque avaritia fidem probitatem ... subvortit; pro his superbiam crudelitatem, deos neglegere omnia] venalia [habere edocuit, Sall., Cat. 10 p. 151,3] 608,14 (1 Hs. kouflîh). veiler venalis 3,264,9.
Vgl. Kluge, Et. Wb.19 S. 189 f., ders. Stammb.3 § 232, Meringer, IF 16,151.
Vgl. fâli.