Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fasal st. m. oder n.
st. m. oder n., mhd. vasel n., nhd. fasel-; mnd. vāsel m., mnl. vasel m.; ae. fæsl m.? n.?; an. fösull m. — Graff III,374.
fasal: acc. sg. Gl 2,703,36. Npw 20,11. — fasel-: gen. sg. -es Gl 2,704,1. Nb 281,5 [303,23]; dat. sg. []-e Gl 4,349,49; acc. sg. -] Np 20,11. — fasil: nom. sg. Gl 2,683,32 (Schlettst., 12. Jh.). 4,225,2 (Florenz XVI,5, 13. Jh.).
Nachwuchs: a) allgemein von Lebewesen: tiu selba rihti des fati ... tiu geniuuot unde ersezzet alliu murfariu ding . tiu mittunt uuerdent . unde mittunt zegant . mit kelichen uuuocheren . iro samen . ioh iro faseles eadem renovat omnia nascentia . occidentiaque . per similes progressus fętuum seminumque Nb 281,5 [303,23]; b) von Tieren: fasil [(capella) hic inter densas corulos modo namque gemellos] spem gregis (Hs. spes gregis) [, a, silice in nuda conixa reliquit, Verg., E. I,15] Gl 2,683,32. fasal [(morbi corripiunt) spemque gregemque simul cunctamque ab origine] gentem [Verg., G. III, 473] 703,36. faseles [aliae (Bienen)] spem gentis [adultos educunt fetus, ebda. IV,162] 704,1 (formal wohl versehentlich nur auf gentis bezogen). fasil foetura 4,225,2. fasele [(die Kuh ist außer in einem bestimmten Alter) nec] feturae [habilis nec fortis aratris, Verg., G. III,62] 349,49; c) von Menschen: Nachkommenschaft: iro fase (d. h. der Feinde Gottes) scheidest du fone mennischon chinden semen eorum a filiis hominum (perdes) NpNpw 20,11.
Abl. fesilîg; feselên.