Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
fangôn
Ahd. Aratorgl. 364, Nr. 4):
‚ergreifen, agere‘. –
anafangenAWB sw. v. I oder anafangôn-fangônAWB sw. v. II, nur
Gl. 2, 354, 10 (11. Jh., as. und ahd.) prät. ana-
fangeda:
‚in Beschlag nehmen, intertiare‘(mhd.
anvangen, -vengen; mndd. an-, [āne-]van-
gen). S. anafang. – Ahd. Wb. III, 562; Splett,
Ahd. Wb. I, 197; Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 30
(*anafangōn); Starck-Wells 25 (*anafangōn);
Schützeichel, Glossenwortschatz III, 48.