Eintrag · Mittellateinisches Wb.
expedite adv.
adv. expedite. 1 sine impedimento, facile — ungehindert, leicht, ohne Schwierigkeit: a in univ.: MLWOtto Frising. chron. 4,33 p. 226,11 huic quarto operi terminum demus, ut ea, quae secuntur, -ius exequamur. MLWChron. reg. MLWa. 1159 p. 102,24 imperator relictis tentoriis ... et omnibus impeditivis -eexpedite cum militibus et armis ... rapuit se in terram Brixiensium. MLWAlbert. M. bon. 264 p. 152,38 cibus per evaporationes expedit vel impedit organica membra, ut moveantur vel ne moveantur -eexpedite ad imperium et actus animae. MLWal. b celeriter, statim — schnell, sogleich: MLWConsuet. Rod. 152 vestiti iaceant (sc. monachi), ut, cum datum fuerit signum ad opus Dei, -eexpedite surgere valeant (cf. Bened. reg. 22,5sq. absque mora). c indubitanter — bedenkenlos: MLWLiutg. Greg. 12 p. 76,23 totam spem suam tam firmiter et -eexpedite collocavit vir venerabilis in caelestibus. 2 apte, convenienter — in angemessener, gehöriger Weise: MLWFund. Consecr. Petri p. 190,20 ipse ... rex debet promovere vos -eexpedite (et expedire MLWvar. l.) in omni bono. v. et p. 1626, 24. Fiedler