Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
expedite adv.
adv. expedite . 1 sine impedimento, facile — ungehindert, leicht, ohne Schwierigkeit : a in univ.: Otto Frising. chron. 4,33 p. 226,11 huic quarto operi terminum demus, ut ea, quae secuntur, -ius exequamur. Chron. reg. a. 1159 p. 102,24 imperator relictis tentoriis ... et omnibus impeditivis -e expedite cum militibus et armis ... rapuit se in terram Brixiensium. Albert. M. bon. 264 p. 152,38 cibus per evaporationes expedit vel impedit organica membra, ut moveantur vel ne moveantur -e expedite ad imperium et actus animae. al. b celeriter, statim — schnell, sogleich : Consuet. Rod. 152 vestiti i…