exilio

1. exilio (exsi-), -avi, -atum, -areexiliare.relegare, in exilium redigere — in die Verbannung schicken, heimatlos machen: 1 in univ.: MLWLex Alam. 35,1 aut -etexiliet (ex[s]iliat MLWvar. l.) dux eum (suum filium, qui contra se surrexit) de provintia aut, ubicumque voluerit, transmittat eum. Annal. MLWAlam. A MLWa. 788 uterque (sc. Desilo eiusque uxor) cum filiis eorum -tiexiliati sunt (cf. Annal. Guelf. MLWa. 788 consiliati sunt). Sigeb. Gembl. MLWcatal. 45 scripsit Dionysius Areopagita ad Iohannem apostolum in Patmos insula -tumexiliatum. saepe. 2 medial. et refl. i. q. in exilium ire — in die Verbannung gehen: MLWRuodlieb I 64 a patria dulci quod debuit -ariexiliari. 93 o quam felicis huc ominis -arisexiliaris. Conr. Brunw. Wolfh. 26 p. 110,2 studium ... peregrinationis arripiens, ne exul cęlestis fieret patrię ..., ad promerenda sanctorum patrocinia se studuit -areexiliare.in exilio vivere — in der Verbannung leben: MLWRuodlieb V 232 ut redeas, petimus (sc. domini), ... propter quos -arisexiliaris. Weber