Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
exauditor m.
exauditor , -oris m. 1 qui exaudit — einer der erhört (de Deo vel sanctis ) : Rhythm. 150,205,3 -r exauditor es (sc. Christus) solum tuorum fidelium. Steph. Col. Maurin. 4 quam praesens -r exauditor , quam propitius sit interventor. Herm. Iud. conv. 6 p. 93,5 Deus ... iuste petitionis semper -r exauditor . al. usu attrib. : Vita Gamalb. 13 (6) flendo Deum -em exauditorem inclamabat. 2 qui auscultat, se accomodat (ad) — einer der hört (auf), sich richtet (nach ) : Albert. M. eth. II 1,9,1 p. 139 b ,25 vult politicus ... cives bonos facere secundum virtutem et legum obauditores, hoc est -es exau…