Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
erwüten
erwüten , 1 1) furere, insanire, toll werden, mhd. erwüeten. ich wünsch daʒ im erwüeten sîn wint und ouch sîn vogelhunt. Ls. 2, 427 . nhd. so es ( das thier ) blut sieht, so erwütet es und ergrimpt. Keisersberg schif der penit. 13 a ; ei das dir der wunnen den hals abbrech! wirst du nicht gehn und mich bewegn, so lasz ich dich auf den thurn legn und lasz dich drauf der pfeben ( peponum ) hütn. 'ich lasz euch mit eurm thurn erwütn'. Ayrer fastn. 25 c ; es hilft in nicht, solt er erwütn. 63 a . 2 2) refl. mhd. nu schouwet an den wunderlîchen koppen, wie ër sich wil erwüeten alsam ein frëcher fül…