Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
erwage swv.
erwage swv. gerathe in bewegung oder erschütterung, fange an zu schwanken. dô der himel zuo der erden von des sunes tôde erwagte aneg. 9,73. der wert erwagete Gudr. 1394,2. grien unde plân erwageten dur daʒ gedœne troj. s. 254. c. daʒ der plân möhte erkrachen unde erwagen Engelh. 4775. diu stat erbibente und erwagete Pantal. 1805. dô hôrt man die erde erwagen Mai 8,38. die helde von den ein velt erwaget Frl. 334,18. daʒ er sô sêre klagte daʒ dâ von erwagte beide türne unde palas kl. 315 L. sô muoʒ oven und brugge erwagen MS. 2,108. b. — der was von der minne alleʒ ir gemüete erwagt Nith. 9,5. …