Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
erspringe stv.
erspringe stv. 1. springe auf. sîn ors lieʒ er erspringen krone 78. b. erspringen den reigen MS. H. 3,38. 2. springe hervor. a. von blumen und pflanzen, spriesse hervor. loup und gras erspringet Albr. 16,580. ich sach die bluomen schône erspringen MS. H. 1,72. b. ûʒ der diu süeʒe balsamfruht erbluomet und ersprungen sî Ls. 2,713. diu gerte solte erspringen von Jessê Diemer 69, 26. der inpfete daʒ êrste rîs, dâ von sît este ersprungen von den die bluomen quâmen Trist. 4738. b. vom barte. als im chûme erspranch der bart Mor. 17. c. von gewässern, entspringe, quelle. ein brunne ze Rôme erspranch …