Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
êrlîh adj.
êrlîh adj. , mhd. êrlich, nhd. ehrlich; mnd. êrlĩk, mnl. eerlijc; afries. erlik; ae. árlíc. — Graff I, 444. aer-lih: Grdf. Gl 1,229,14 ( Ra ); ær-liihhu: nom. sg. f. I 43,18; eer-lich: Grdf. W A 23,1/2; er-: dass. Gl 1,634,2 ( M, 2 Hss., 1 Hs. r aus l korr. ). W 23,1/2; -lic: dass. Pw 71,14. 1) ehrfürchtig im religiösen Sinn, gottesfürchtig , fromm: aerhaft aerlih pius religiosus Gl 1,229,14. 2) angesehen, ehrenvoll, ruhmvoll: endi siin restin ( sc. das Grab Jesu ) scal uuesan ærliihhu et erit requies eius gloriosa I 43,18. in erlic namo iro furi imo ( Gott ) et honorabile nomen eorum coram il…