Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
erhebe
I. ohne adverbialpräposition.
1. hebe auf, in die höhe. solhe burde die niemen mac erheben tod. gehüg. 111. mit erhaben schilden hôch genuoc die man dâ vor handen truoc Bit. 12174. sît man den tisch erhaben hât krone 136. f. mit manegem turne hôhe erhaben Parz. 681, 19. gewelbe hôhe erhaben das. 565, 16. — maneger vrouwen lîp wart von helde handen erhaben ûf daʒ gras Nib. 735,3.
2. verziere mit erhabener arbeit. ûf matraʒe rîche mit golde wol erhaben Nib. 347,3.
3. erhebe, fange an. eʒ ist wol erhaben pf. K. 144,11. dâ wirt vil manec tjost erhaben Parz. 31,30. Clâmidê erhuop den strît das. 211,10. dô der strît niht anders kunde sîn erhaben Nib. 1849,1. daʒ kint von dem diu mære erhaben sint Trist. 1862. erhuoben michel weinen a. Heinr. 996. 4. mit reflex. accus.
a. ohne genit. erhebe mich, mache mich auf. der sich hie von ir hât erhaben Parz. 129,4. dô hete sich ouch ein recke von den vînden dar erhaben ûf die warte Nib. 181,2. — wie sich der haʒ habe erhebet Mai 159,28. sô hæte sich niht sô vruo erhebt an ir sô kumberhafteʒ leit Mai 13,32.
b. mit genitiv. wes er sich noch wil erheben worauf er sich verlassen will Lampr. Alex. 3156 (3506).
5. daʒ ich bî dem selben knaben den wîben het unhôhe erhaben daß die frauen sich nicht um mich gekümmert hätten Helmbr. 210. vgl. ich hebe.
II. mit adverbialpräpositionen. daʒ er wart ûf erhaben: sîn edeleʒ gebeine wart anderstunt begraben Nib. 4584. aa. H. er het der sper manegeʒ ûf erhaben Parz. 596,6. — ein bette gesniten schône und reine ûʒ kristallînem steine, hôch und wît, wol ûf erhaben Trist. 16723. die türne hôhe ûf erhaben Barl. 308,38. daʒ betehûs hôhe ûf erhaben das. 336,27. sîn brust wol ûf erhaben was Flore 6850 S. u. anm.