Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
eremita
eremita (hie-, he-, -rim-) , -ae m . ( ἐρημίτης ) metr. fere (h)erĕm-, e. g. Alcuin. carm. 1,663 ( cf. Stotz, Handb. 3,VII ∫ 100.1) . qui in eremo, solitarie vivit — einer der in der Einsamkeit, abgeschieden lebt : 1 gener.: Albert. M. animal. 23,58 duobus ... modis hos (i. peregrinos) vidi capi falcones, et h-a praedictus (sc. falconarius, qui in eremo Alpium multis annis habitaverat) dixit mihi tertium modum. metaph. 5,5,4 p. 279,81 hoc modo rusticus et -a eremita neque bonus neque malus est neque iustus neque iniustus, quia non est civilis, qui huiusmodi est. ibid. al . 2 eccl. i. q. anacho…