Eintrag · Mittellateinisches Wb.
eremita
eremita (hie-, he-, -rim-), -ae m.(ἐρημίτης)MLWmetr. fere (h)erĕm-, MLWe. g. MLWAlcuin. carm. 1,663 (cf. MLWStotz, Handb. 3,VII ∫ 100.1). qui in eremo, solitarie vivit — einer der in der Einsamkeit, abgeschieden lebt: 1 gener.: MLWAlbert. M. animal. 23,58 duobus ... modis hos (i. peregrinos) vidi capi falcones, et h-a praedictus (sc. falconarius, qui in eremo Alpium multis annis habitaverat) dixit mihi tertium modum. MLWmetaph. 5,5,4 p. 279,81 hoc modo rusticus et -aeremita neque bonus neque malus est neque iustus neque iniustus, quia non est civilis, qui huiusmodi est. MLWibid. al. 2 eccl. i. q. anachoreta — Einsiedler: a in univ.: MLWCand. Fuld. Eigil. I 3 quem (Sturmi) sanctus Bonifacius ... h-am suum vocitare solebat. MLWWiduk. gest. 3,13 austeriorem vitam more solito cum h-is et solitariis ante pascha agebat summus pontifex. MLWMarian. chron. a. Chr. 882 Meginradu hieri-a martyrizatus est. MLWArchipoeta 2,90 genitivis iam sopitis sanctior sum h-is. MLWCaes. Heist. hom. exc. 45 Paulus primus h-a. persaepe. b de monachis ordinis sancti Augustini (‘Augustiner-Eremiten’; de re v. LThK 3I. p. 1233-1237): MLWChart. Carinth. IV 2793 (a. 1263) in consecratione ecclesie h-arum ordinis sancti Augustini. Notae Weing. (MLWMGScript. XXIV p. 832,35) altare ... est consecratum ab honorabili domino Intellerio ordinis h-arum sancti Augustini. al. v. et p. 1350, 38. c MLWplur. in nomine loci: MLWFund. Mur. 5 p. 23,11 sic fundavit Reginboldus monasterium formavitque illud de h-is (‘Einsiedeln’). MLWDipl. Frid. II. 62 p. 126,12 sacrum cenobium sancti Iohannis h-arum (‘S. Giovanni degli Eremiti’). al. Weber