Eintrag · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
erbolgen swV.
2 ‘(auf jmdn. / über etw.) zornig werden’
1 ‘jmdn. erzürnen’ als ofte si erbolgeten [interl. zu exacerbauerunt ] in PsM 77,40. 77,41. 105,43; si erbolgeten geist sinen ebd. 105,33 2 ‘(auf jmdn. / über etw.) zornig werden’ deme tuvele er erbolgete Pass III 496,92; ich enruche wer da wedir erbolge Brun 12569. – mit zorn als Subj.: ein bittir zorn in sînre brust / mit leide sô irbolgete, / daz er den vîendin volgete NvJer 19948. 12282
MWB 1 1823,38; Bearbeiter: Tao