Hauptquelle · Grimm Neubearbeitung (1965–)
ENTTUN vb.
ENTTUN vb. ahd. in(t)tuon, anttuon, mhd. entuon. mnd. entdōn; mnl. nnl. ontdoen. gegenbildung zu ahd. bituon vb. ‘ (ver) schließen ’. 1 öffnen, auftun: 8.jh. aperiens intoendi ahd. gl. 1,97,8 S./S. 8./9.jh. anttoanti ebd. 1,96,8. 863/71 thiu grebir sih indatun, joh giangun uz thie dotun Otfrid IV 34,3 E. ⟨v1022⟩ truhten dû indûost (aperies) mîne lefsa Notker 3,1,333 ATB. u1130/40 (Maria,) du bist ein beslozzeniu borte, entaniu deme gotes worte melker marienlied 9,1 M. – jünger noch im mnd. 2 sich entäußern, lossagen. vgl. abtun vb. A 1 ⟨E13./A14.jh.⟩ in dem, daz sich der mensche entuot, sô înt…