Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
enbrëchen stv. I, 2.
en-brëchen stv. I, 2. BMZ intr. hervorbrechen Roth. 4679. Pass. K. 355,12 ; mit dat. abfallen von, mit dat. u. gen. mangeln, entgehen. hie nam er, des im dort enbrach Amg. 40 b ; enbrochen sîn mit dat. od. von: der anschuldigung des klägers entgangen, von der klage freigesprochen, überhaupt eines dinges entledigt sein Halt. 318. ich wil in buoʒe setzen, der ir enbrechet niht Otn. 328,1. daʒ Hartman Aunsorg dem Putrich enprach mit dem rechten Chr. 4. 99,16. daʒ er denn von der anclag enbrochen sî Mz. 1. 522 s. 430 ( 1410 ). das si im wol enbrochen wer Kell. erz. 332,20. vgl. enbrësten; — trans.…