Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
emizzgôn sw. v.
sw. v., mhd. emzigen, nhd. emsigen. — Graff I,256 f.
emizzig-: inf. -on Gl 2,93,43 (Schlettst., 12. Jh.); dat. sg. -onne S 247,15 (B); part. prs. dat. pl. -ontē Gl 2, 247,29 (Berl. Lat. 4°676, 9. Jh.); emizigonta: nom. pl. m. oder f. 350,49.
ge-emcigot: part. prt. Npw 118 K, 78; zur c-Schreibung für Spirans vgl. Braune, Ahd. Gr.12 § 160 Anm. 2, anders Schatz, Ahd. Gr. §§ 53. 180. 270, der Affrikata annimmt (vgl. auch s. v. emizzîg). 1) etw. ständig tun: a) etw. ohne Unterbrechungfortführen, anreihen, etw. immer durchführen: emizzigon [quod in conventu fidelium nequaquam psalmos] continuare (Hs. continuari semper) [conveniat: sed per intervallum ... recenseri debeant lectiones, Conc. Laod. CXX] Gl 2,93,43 ... zi emizzigonne .. quam prandii sexta . si opera in agris habuerint aut aestatis fervor nimius fuerit . cotinuenda erit S 247,15; b) sich fortwährend mit etw. beschäftigen, sich üben in etw.: giemizzigôt uuerdan: vbirmuote uuerden des scamec, daz si unrehto fuoren uuidir mih: auer ih uuirdo geemcigot an dinen geboten ego autem exercebor in mandatis tuis Npw 118 K, 78 (Np emizzôn). 2) sich zahlreich versammeln, zusammenfinden: emizigonta [ad partus famam collecta cucurrit turba propinquorum, tum gaudia mira] frequentes [concelebrant, Juv. 1,108] Gl 2,350,49. 3) zunehmen, häufiger werden: emizzigontē [aedificia (Roms) longo senio lassata, quia ruinis] crebrescentibus [prosternantur, videmus, Greg., Dial. 2,15 p. 240] Gl 2,247,29.