emendabilis

emendabilis, -e. 1 qui emendari, meliorari, tolli potest — (ver)besserbar, behebbar: MLWWolfher. Godeh. I 22 p. 184,6 ibi (sc. in coenobio) si quid -eemendabile foret, missali celebratione ... disposuit meliorare. MLWHugo Honaug. (?) ignor. 22 in aliquibus hominibus ita est infixa ignorantia ..., ut nullatenus in hac vita sit -isemendabilis. ad meliorationem promptus — zur Verbesserung bereit, der Besserung zugänglich: MLWTheodulf. carm. 1,97 si ... iratus cupit, -isemendabilis ut sit is, qui corrigitur, haec manet ira levis. 2 expiatione indigens, expiandus — der Sühne bedürfend, zu sühnen(d): MLWYsengrimus 3,1129 dignus erat ostrifer furca, tamen -eemendabile crimen baronum meritis extitit atque meis. 3 vituperabilis — zu beanstanden(d): MLWChart. Basil. C I 302 p. 217,34 (a. 1256) de foro panis non discutiat magister panificum, sed ... sibi substituat tres honestos, qui de foro precipiant panes -esemendabiles deportari. MLWAlbert. M. Iob 34,31 ‘quia ergo’; tangit hic dicti sui commendationem et emendationem, si -eemendabile est, et dicit tria, MLWsc. quod emendetur dictum MLWeqs. Konstanciak