Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
elinguis
elinguis , -e . usu subst. : l. 72. p. 1192, 11. 13 . al. 1 mutus, vocis impotens, tacitus — stumm, sprachlos, sprachunfähig : Rhythm. 150,176,2 quare ut bruti et -es elingues nihil prorsus dicitis? Epist. Worm. I 27 p. 51,1 ante ora omnium ... prorsus -is elinguis sibi excidebat imperator . Petr. Dam. epist. 69 p. 303,26 donec advixit, paraliticus et -is elinguis elanguit episcopus . Wolfher . Godeh. II 34 p. 216,20 quae (personae) ... se aut caecos aut debiles vel -es elingues vel certe obsessos temere simulant. Chron. Sigeb. cont. Aquic. a. 1190 qui (Fridericus) triduo supervixit -is elingu…