Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
elemosinator m.
* elemosinator (elee-, -syn-) , -is m. qui elemosinam dat, elemosinarius — Almosenspender : Gerhoh. aedif. 135 p. 183,16 hoc ... distat inter -es elemosinatores adhuc propria retinentes ... atque illos dispensatores facultatis aeclesiasticae, quos eqs. Vita Godefr. Cap. I 1 p. 515,19 cum esset elee-ynator praecipuus, misericordiae operibus intentus. Herbord. Ott. 1,37 p. 41,6 ad regem ... Belam, magnum -em elemosinatorem , ... eum (ministrum) direxit episcopus . Lamb. Wat. annal. a. 1164 p. 536,40 largum eleemosy-em, episcopum Cantuariae. al. de Christo: Caes. Heist. hom. I p. 112 a Bethleem e…