Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
eimbarî(n) st. n.
st. n.; ae. embrin; vgl. Wilm., Gr. 22 § 243,2. — Graff III, 149.
Nur in Nc belegt.
eimber-: nom. sg. -i Nc 711,27. 712,5 [35,20. 36,7]; dat. sg. -ine 711,23 [35,16]; dat. pl. -înen 714,10 [39,2]; acc. pl. -iu 711,6 [34,21].
krugartiges Gefäß, Topf(?), Krug: dar sahen sie Latonę filium ... unde fore imo bedahtiu fier eimberiu . unde diu herton induon . unde einzen darin sehen in conspectu quatuor urnulas adopertas . vicissim atque alternis inspectionibus enudare Nc 711,6 [34,21]. uzer demo iseninen eimberine ... sluog taz heiza fiur (flamma) ex ferri praedicta anhelabat urna 23 [35,16]. taz (eiserne) eimberi hiez chraft Uulcani 27 [20]. taz pliina eimberi ... taz uuas fol ungeuuiteris [vgl. per hanc (sc. urnulam) significatur rigor ... hiemis, Rem.] 712,5 [36,7]. demo bruoder zuze imo gesaztemo . unde sines uuerches ze gehelfen genomenemo . ih meino uzkebendo . daz in dien eimberinen uuas . furefieng er (Apollo) germano in participatum operis ... suscepto . prior orsus est Phoebus [vgl. in participatum ... operis, quod ipse gerebat in inspectione urnularum, Rem.] 714,10 [39,2].