Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
eihfarn
‚Gallapfel,(mhd. eichapfel, nhd. Eichapfel;
galla, cicidus‘
mndd. ēikappel; mndl. eicappel). S. eih, apful.
– eihfarnAWB m. a-St., nur in Gl. 〈Var.: einmal
-varm, 13. Jh.〉:
‚eine Farnart, bes. Engelsüß‘
(Polypodium vulgare L.), viell. auch
‚Brauner(Asplenium Trichomanes L.),
Milzfarn‘
‚polypo-(beides
dium, polytrichon, ficedula, fisetula‘
wohl für filicula, vgl. Anm. z. Gl. 3, 556, 33.
585, 23) (mhd. eichvarm; mndd. ēikvārn; ne.
oak fern). Das Wort ist eine Übersetzung von
985 eih – eimbarS986
gr. δρυοπτερίς (δρῦς =
‚Baum‘, bes.
‚Eiche‘,
πτέρις
‚farn‘), Dioskurides, Mat. med. 4, 187:
„eine auf den moosigen Teilen alter Eichen(Marzell, Wb. d. dt.
wachsende kleine Farnart“
Pflanzennamen III, 950). S. farn. Vgl. Marzell,
a. a. O. I, 490; III, 945 ff. – Ahd. Wb. III, 113 f.;
Splett, Ahd. Wb. I, 25. 171. 210; Starck-Wells
119.