Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
effector m.
effector , -oris m. 1 qui efficit, factor, auctor, creator — einer der bewirkt, Verfertiger, Urheber, Schöpfer : a de hominibus (de Deo, Christo: l. 59. 61 . al.): Hraban. hom. I 17 p. 35 D -r effector istius sacratissimae festivitatis, Iesus Christus. Rup. Tuit. off. 11,16 l. 765 laudandi -r effector operis. trin. 35,1 cum ... spiritum sapientiae ... audimus, -em effectorem sive largitorem subintelligimus. Albert. M. metaph. 5,1,2 p. 210,44 causa statuae ... efficiens ... est -r effector statuae ( cf. p. 1013 b ,6 ἀνδριαντοποι〈κή ). Eberh. Heist. Betel 436 -r effector cedis dum sancte dissipa…