Eintrag · Mittellateinisches Wb.
effector m.
effector, -oris m. 1 qui efficit, factor, auctor, creator — einer der bewirkt, Verfertiger, Urheber, Schöpfer: a de hominibus (de Deo, Christo: l. 59. 61. al.): MLWHraban. hom. I 17 p. 35D -reffector istius sacratissimae festivitatis, Iesus Christus. MLWRup. Tuit. off. 11,16 MLWl. 765 laudandi -reffector operis. MLWtrin. 35,1 cum ... spiritum sapientiae ... audimus, -emeffectorem sive largitorem subintelligimus. MLWAlbert. M. metaph. 5,1,2 p. 210,44 causa statuae ... efficiens ... est -reffector statuae (cf. p. 1013b,6 ἀνδριαντοποι〈κή). MLWEberh. Heist. Betel 436 -reffector cedis dum sancte dissipat edis murum. MLWal. b de caelo: MLWAlbert. M. veget. 2,69 coelestis circulus est -reffector et formator (efficatior et formatior, effectior in formatione MLWvar. l.) earum (plantarum). 2 exsecutor, confector — Vollzieher, Vollstrecker: MLWNith. hist. 3,1 p. 28,34 inmunis omnis Dei minister in hoc negotio haberi, tam suasor quam et -reffector, deberetur. 3 expletor, completor — einer der erfüllt, Erfüller: Epitaph. Mediol. 1,4 (MLWMGPoet. IV p. 1009) -reffector (sc. Ansbertus) voti propositique tenax. MLWEpist. Worm. I 32 p. 58,15 te peticionis meę promptum expertus sum -emeffectorem. Gansweidt