dyscolus

dyscolus (dis-) , -a, -um . ( δύσκολος ) script. -culus: l. 56 . pro subst. masc. passim; fem.: l. 52 . 1 strictius: a de hominibus i. q. morosus, importunus, natura difficili praeditus — mürrisch, unleidlich, krittelig : Amalar. off. 4,37,18 ut omnis disceptatio di-is absit. Petr. Dam. epist. 96 p. 47,1 di-o quodam deferente (sc. litteras) presbytero. Albert. M. eth. I 145 p. 129,68 ‘deficiens’ (sc. amicitiae) dicitur ‘litigiosus et -us dyscolus ( p. 1108 a , 30 δύσκολος )’, qui cum nullo potest convenire. Conr. Mur. summ. p. 160,5 mulier deridenda ... poterit nominari: ... dissoluta, di-a. a…