donabilis

donabilis, -e. 1 adi. i. qui (dono) dari potest — einer der (als Geschenk) gegeben werden kann: a in univ.: MLWActa reg. Burgund. 119 (a. 1028?) cum antiquissimae semper fuerit consuetudinis res -esdonabiles, donatas, donandas usu litterario corrobare eqs. Honor. August. cognit. MLWadd. (ed. J. A. Endres. 1906. p. 139,27) quod ... quibusdam brutis animalibus sapientia inesse dicitur, ... non de summa Dei sapientia soli rationali creature -idonabili, sed de naturali accipitur. b de spiritu sancto divinitus dando (loci spectant ad Aug. trin. 5,15,16): MLWAnselm. Hav. dial. 2,15 p. 1185^B spiritus sanctus propria naturali essentia, qua a Patre et Filio est ..., -isdonabilis est. MLWAlbert. M. sent. 1,13,1 p. 370^a,34 dicit Augustinus, quod ab aeterno ut -isdonabilis procedit spiritus sanctus. 3,1,9 p. 14^a,31. MLWsumm. theol. I 7,32,3 p. 257, 26sqq. MLWibid. MLWal. c de moneta danda et accipienda i. q. currens, usualis — gültig, gebräuchlich: MLWChart. Traiect. 420 p. 378,26 (a. 1157) ut ille (Hugo) singulis annis ... xii libras Traiecti -esdonabiles et marcam item ibidem -emdonabilem ... nobis (sc. praeposito) solvat. 549 p. 14,28 ego ... decanus ceterique fratres ... Hugoni ... bona nostra ... dedimus ... pro duabus marcis, scilicet xxiv solidis Coloniensium denariorum -iumdonabilium solvendis annuatim. 2 subst. neutr.: a quod dono dari potest — das was geschenkt werden kann, mögliches Geschenk (de spiritu sancto): Anselm. Hav. dial. 2,15 p. 1185^B non minus donum vel -edonabile dici posset spiritus sanctus; dicitur enim donum sive -edonabile, quod quidem dari potest, quanquam non detur. MLWRahew. flosc. 1,51,2 eundem paraclitum donum seu donatum, datum et -edonabile scimus appellatum. MLWAlbert. M. sent. 1,13,1 p. 370^a,37 est spiritus sanctus ... -edonabile nobis, quamvis numquam daretur. b quod dono datum est — Geschenk: Form. Marculfi 2,43 vestras sacras communitionis ... ut celitus dono habile (-edonabile, dono habere MLWvar. l.) nos accipisse prenusce. Mandrin