Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
döstig
döstig durstig: een poor von de ewig döstige Klür (Saufbrüder) Bri. 3, 158; wenn 'n oft einen drinkt, ward 'n lang' so döstig nich Gü Bütz ; Schö Beck ; Mudder, weck mi hüt nacht, wenn ick döstig bün. Je, wo sall ick dat weiten? Oh, weck mi man, ick bün ümmer döstig Pa Plau ; Raabe Proph. 2, 60; Knabenfopperei: Büst du döstig? Ja. Sup ut 'n Noors, denn ward'st lustig Ro NHagD ; Wi Züs ; entschuldigend vom Trinker: he hett as Jung' an 'n drögen Titt sagen, dorüm is he so döstig Sta Strel ; döstig as ne Il (Blutegel) Ro Klock ; auch vom Erdboden bei großer Trockenheit: de Acker is so döstig Börg…