distributivus

distributivus, -a, -um.dispensans, distribuens — zu-, aus-, verteilend, Verteilungs-: a gener.: MLWRicher. Rem. hist. 3,60 cuius (philosophiae) species sunt practice et theoretice; practices vero species dico dispensativam, -amdistributivam, civilem (sed cf. p. 768,28). MLWAlbert. M. sent. 4,14,6 p. 417^a,37 distinguit ... Aristoteles in v Ethicorum duas species iustitiae, quarum unam vocat -amdistributivam (p. 1131^b,27 διανεμητικόν). MLWanimal. 18,61 haec (superfluitas feminae) ... dividitur a virtute regitiva et -adistributiva secundum proportionem, qua ex ea possunt formari multi filii. MLWChart. Turg. III 396 p. 157,12 super eodem tractatu propter -amdistributivam ordinacionem eiusdem communitatis sunt arbitri quatuor constituti. al. b t. t. log. i. q. communiter attribuens — allgemein zuerkennend: MLWAlbert. M. herm. 1,2,5 p. 393^b,2 cum dicitur ‘nullus’, ‘neuter’, distributio, quae importatur per signum -umdistributivum, dividit supposita subiecti in comparationem ad praedicatum (MLWsim. MLWsumm. theol. I 9,40,2,1 p. 311,28).