dissonus

dissonus, -a, -um. 1 adi.: a proprie t. t. mus. i. q. absonus, dissonans — mißtönend, disharmonisch: α in univ.: MLWMus. Enchir. 11,36 simphonia diapason aliam, quam susceperit, consonantiam servat, nec immutat, nec ex consona -amdissonam reddit. MLWPs. Hucbald. ton. 291 sine hac (aequalitate cantilenae) ... chorus concentu confunditur -odissono, nec cum aliis concorditer quilibet cantare potest. MLWEupolemius 1,540 varium strepitum dat -adissona turba. β diaphonus, per varias voces consonans — mehrstimmig, vielstimmig: MLWMus. Enchir. 13,9 dicta ... diaphonia, quod non uniformi canore constet, sed concentu concorditer -odissono.in imag.: MLWThietm. chron. 4,8 fit unus laicorum atque clericorum in Christi laude concentus ..., convenitque in unum -adissona turba dominium. b translate: α discrepans, diversus, dispar — abweichend, verschieden, ungleich: MLWAgius epic. Hath. 237 Sem Iaphetque patri meritis non -adissona proles MLWeqs. (item de hominibus: MLWVita Afrae 230 nec iuramentis -usdissonus esto [sc. praesul] tuis. MLWal.). MLWAnnal. Quedl. MLWa. 1014 p. 82,30 ivit obviam tota civitas; licet -odissono voto. MLWBerno epist. 29 p. 64,26 de -adissona psalterii Romani ac Gallicani, qua nos utimur, interpretatione. MLWManeg. ad Gebeh. 1 p. 315,7 quam sint litterae tuae ... doctrine adverse, ... quam canonice severitati -edissone, ... demonstremus. MLWal. β ineptus, inconveniens — unpassend, unangemessen: MLWConr. Mur. summ. p. 59,4 vitium est, si in una et eadem littera de uno stilo ad alium fiat transitus -usdissonus et ineptus. controversus — strittig: MLWCand. Fuld. Eigil. II 10,6 consessio longa (sc. fratrum) cernitur, hinc vario varia sermone levata; concite prorupit in medium res -adissona. γ contrarius, incongruus — widersprüchlich, gegensätzlich, unstimmig: MLWPoeta Saxo 5,540 in quibus (annis) antiquas leges correxit Karolus, in ipsis uniri mandans, -adissona que fuerant. MLWHrotsv. Pafn. 1,6 -adissona elementa convenienter concordantia unum perficiunt mundum. MLWUrso element. 2 p. 49,21 si ... singularis esset modus commixtionis elementorum, unde proveniret in rebus tam multiplex genus et -umdissonum. 2 subst. neutr.: a discrepantia — Abweichung: MLWManeg. c. Wolfh. 7 nichil diligit spiritus singulare vel -umdissonum, nil immoderatum amat. b discordia — Uneinigkeit, Zwietracht: MLWSalom. III. carm. 1,2,112 si constare nequit regnum per -adissona separ, que sint divisis metuenda pericula nobis? c vitium — Mangel: MLWMirac. Pirmin. 4 homo alius artificii doctus turris cacumen ... ascendit queque -adissona (sc. parietis) suae redditurus congruentiae.