Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
dispensative adv.
adv. dispensative . 1 benigne, liberaliter — in gütiger, großzügiger Weise : a gener.: Chron. Ottenb. p. 625,48 quatenus ... ipsis (fratribus) -e dispensative et liberaliter ... ecclesiam, in qua ipsi ius habent patronatus, tenendam 〈concederemus〉 (sc. episcopus) . Chart. Osn. III 571 p. 396,35 idem ius patronatus ex gratia -e dispensative dedimus sive reddidimus abbatisse et conventui memoratis. b theol.: α per distributionem, largitionem — durch Weitergabe, Spendung : Albert. M. Matth. 14,19 p. 431,5 ministrorum manibus commendavit Christus (sc. panem) volens eos mereri obsequio et diligenti…