Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
dispello
dispello , -puli, -pulsum , -ere dispellere . 1 proprie et in imag.: a disicere, discutere, (ex)pellere — (auseinander-, ver-, aus)treiben, versprengen, (ver)jagen : α obi. homines (diabolus: l. 42): Vita Dalm. 7 (MGMer. III p. 547,25) frustra blaterantem demonem ab (aput 1 ) hominibus archana -it dispellit . Alcuin. carm. 1,543 mox timor impactas populorum -pulit alas. Abbo Sangerm. bell. 2,483 -erat galeas terror propriumque sub urbem lunatas stadiis libitum peltas trecentis. repudiare — verstoßen : Notker. Balb. serm. 3 p. 102,15 indefessa pietas ... Deitatis creaturam ... non ... sua miser…