Eintrag · Mittellateinisches Wb.
discursus adi.
adi. 2. discursus, -a, -um.progrediens, concludens, deducens — fortschreitend, schlußfolgernd, ableitend: MLWAlbert. M. sent. 1,35,2 p. 181b,33 excogitare ... causat scientiam collativam, quam Dionysius vocat -amdiscursam (MLWPG 3,121D διεξοδικάς) disciplinam (cf. p. 745, 26). MLWsumm. theol. I 1,5,1 p. 17,31sq. Dionysius ...: ‘neque est possibile nostro animo ad non-materialem ... ascendere caelestium hierarchiarum ... contemplationem, nisi ... materiali manuductione utatur ... arbitrans ... secundum intellectum contemplativae pulchritudinis -asdiscursas disciplinas’; ubi dicit scolium ...: ‘ -aediscursae disciplinae’ sunt probationes eorum, quae spiritualia sunt, per visibilia. II 2,15,93,2 p. 202a,37 secundum Dionysium ratio habet -amdiscursam scientiam, quae colligitur ratiocinando et discurrendo ab uno in aliud. MLWibid. MLWal. v. et MLWl. 7. p. 743, 71. 72. Staub