discursus -us
m. 1. Ambitus, Tonbereich 2. Verlauf (einer Melodie) —
1. ambitus, tonal range 2. (melodic) progression 1
Ambitus, Tonbereich —
ambitus, tonal range [s.XI] LmLAribo 35 p. 29: Cum quilibet cantus legitime vagari per XI chordas potuisset, qui discursus cuilibet autento cum suo plaga composito deputatur.
ibid. al. LmLQuaest. mus. 1, 118 p. 40: Postremo omnem suum cuiusque cantionis discursum, de quo queritur, legitime moderari et distinguere comprobantur
(sc. diatessaron, diapente ac diapason). Aiunt enim regulariter posse constare melum aut octo cordis aut novem aut multum
(?) decem. LmLQuaest. mus. 1, 19 p. 49.
[s.XIV] LmLGuido Dion. 2, pr. 218-234.
[s.XV] LmLTrad. Holl. I p. 177. LmLTrad. Holl. I p. 178: Quare necesse est, ut discursus uniuscuiusque cognoscatur. Omnis tonus autentus ... regulariter potest ascendere a sua finali usque ad octavam inclusive. ... Et cum autentus et suus plagalis sive par tonus immediate ipsum sequens tonus impar eandem habeant sedem finalem, ambitus discursuum ipsorum faciliter potest sic haberi. LmLTrad. Holl. I p. 181. LmLGuil. mon. 5 p. 31: Nota, quod deductio est discursus sex vocum, scilicet ut re mi fa sol la. 2
Verlauf (einer Melodie) —
(melodic) progression [s.XI] LmLFrut. brev. 7 p. 56: cantus quisque discursus sui spatia supra vel infra illas
(sc. finales) habeat sufficientia
(cf. Berno prol. 5, 16 app. crit.).
[s.XIII-XIV] LmLEngelb. Adm. 4,
[]40, 5: que sint voces in toto discursu cuiuslibet cantus magis consone fini.
[s.XV] LmLTrad. Holl. I p. 185. LmLIoh. Tinct. nat. 15, 3. LmLIoh. Tinct. contr. 1, 5, 8: Porro per totum discursum cantus, quem faubourdon vocant, quarta sola admittitur, ei saepe quinta ac saepius tertia subposita. LmLContr. Inprimis 9, 5-6. LmLContr. Inprimis 10, 1. LmLContr. Inprimis 10, 9-10. LmLContr. Inprimis 11, 14: compone
(sc. contrapunctum), ut volunt praedictae regulae, incipiendo a specie perfecta; dehinc illi speciei requisitum dando discursum per regulas continuando, penultimam imperfectam faciendo et perfecta specie finiendo.