discordia perfecta

discordia perfecta ‚vollkommene‘, nicht tolerierbare Dissonanz (in der qualitativen Abstufung: discordia perfecta - (discordia media) - discordia imperfecta) — ‘perfect’, non acceptable dissonance (in the qualitative gradation: discordia perfecta - (discordia media) - discordia imperfecta) [s.XIV] LmLIac. Leod. cons. 38: Perfecta discordia est, quando duae voces in eodem prolatae tempore compati se non possunt secundum auditum; et sunt quattuor, scilicet semitonium, tritonus, semitonium cum diapente, ditonus cum diapente (cf. LmL Franco col. 11, 15 : discordantia). LmLIac. Leod. spec. 4, 39, 1: Discordia perfecta est pura vel nimia discordia, quando scilicet duae voces simul prolatae duram nimis et asperam secundum sensum dicit mixtionem, ut sunt illae voces, quae Ptolomaeus dissonas vocat, quae non permiscent sonos, sed insuaviter feriunt sensum. LmLIac. Leod. spec. 4, 39, 3: Videntur autem esse XV perfectae discordiae, octo, quae antecedunt diapason et in simplicibus fundantur proportionibus, ... scilicet comma, diesis, apotome, tonus minor, tonus maior vel maximus, tritonus, maius semitonium cum diapente sive tetratonus, et pentatonus; et VII, quae sequuntur diapason in mixtis fundatae proportionibus, scilicet hexatonus sive comma cum diapason, maius semitonium cum diapason, tritonus cum diapason, maius semitonium cum diapente et diapason, maius semitonium cum bis diapason, tritonus cum bis diapason, maius semitonium cum diapente et bis diapason. al.