Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
discipula f.
discipula , -ae f. abl. pl. -abus: l. 31. 34 . al . quae discit, quae disciplina instruitur — Schülerin : 1 in univ.: a gener.: α proprie: Lull. epist. 98 p. 220,28 quia -a discipula magistram sicut ancilla dominam suam sequi debeat. Ekkeh. IV. cas. 93 p. 192,9 fortunatę (sc. Ekkehardus) ..., qui tam pulchram -am discipulam docere habes grammaticam! Petr. Dam. epist. 86 p. 501,23 venator de suo ... latibulo prosilit -amque suam (sc. simiam) propriis irretitam vinculis capit. Carm. Bur. 84,2,15 tremula virguncula ... ut primula -a discipula nondum subducta ferule tremit ad blanditias. Ioh. Aegi…