Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
disciplinalis
disciplinalis , -e . I adi.: A de instructione i. q. docens, ad institutionem pertinens, aptus — unterrichtend, zum Lernen gehörig, der Unterweisung dienend : Albert. M. resurr. 4,2,4,1 p. 343,18 quod visus et auditus sunt sensus -es disciplinales ( sent. 3,13,4 p. 240 b ,42. ibid. al .). summ. theol. II 14,89,1 p. 164 a ,4 alia (sc. operatio sive cultura) -is disciplinalis est et liberalis, per quam ... per fructum opere discitur, quid virtutis sit in radice (spectat ad Vulg. gen. 2,15; cf. Aug. gen. ad litt. 8,9) . B de ordine: 1 strictius: a ad severitatem, ordinem pertinens — zur Strenge, …