Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
dienestman(n)us m.
* dienestman(n)us (delesm-, denesm-, dian-, -nism-, -nstm-) , -i m. ( theod. vet. dionostman) cliens, vasallus, ministerialis — Dienst-, Lehnsmann, Ministeriale : Chart. Stir. I 180 p. 188,28 (a. 1140) ministeriales utriusque sexus prope centum, qui legem et ius Aquilegiensium dienstmannorum ... deberent habere eqs . Dipl. Conr. III . 68 p. 121,2 nobiles et dienismanni (dianesianii var. l. ). Chart . Tirol. 946 p. 6,21 alios ... nominavit venditor ..., qui sunt alterius condicionis macinate quam dia-nni. Chart. Tirol. notar. I 777 p. 397,24 Fridericus -nnus ... et Engelmarius mesenarius ... di…