dicibilis

dicibilis, -e. 1 qui dici potest, praedicabilis — (aus)sagbar: MLWAlbert. M. sent. 1,1,14 p. 33^b,13 -ia sunt ens et res in divinis de absolutis et relatis.subst. neutr. fere i. quod dici potest, dictum animo prius conceptum — etwa: mögliche, im Geiste vorgefaßte Aussage: MLWRather. prael. 3,31 MLWl. 1059 Filium (sc. credo) ... a Patre solo genitum, non factum esse, uti lumen de lumine, verbum in corde vel, ut expressius loquar, aliquid -edicibile. MLWAlbert. M. praedicab. 9,3 p. 148^b,19 cum ... primus actus rationis sit ordinare -ia MLWeqs. MLWelench. 1,2,3 p. 543^a,11 hoc, quod est tacentem dicere, dicitur ut quoddam de numero -iumdicibilium. MLWsumm. theol. I 4,19,2 p. 94,27 dixit ... (sc. insipiens Deum non esse) non intelligendo -edicibile, sed convertendo se ad cor proprium. 2 effabilis, qui nominari potest — aussprechbar, nennbar: MLWAlbert. M. epist. Dion. 3 p. 487,21 Christus fuit unius rationis in humanitate cum aliis hominibus, qui sunt -esdicibiles et cognoscibiles; sed quod est unius rationis cum -idicibili, est etiam -edicibile; ergo Christi incarnatio non est ineffabilis.MLWsubst. neutr.: v. MLWl. 22. Antony