Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
dicastes m.
* dicastes , -is m. ( δικαστής ) iudex, iuratus — Richter, Geschworener (usu attrib . : l. 9): Albert. M. eth. I 401 p. 340,60 iustus dicitur ‘ -s dicastes ’ ( p. 1132 a ,21 δικαστής ), inquantum est directivus ad dicam. II 5,2,7 p. 351 b ,46sqq. communiter iudex, qui quasi dica iniuriam mensurat ..., -s dicastes vocatur; ... -s dicastes duplex est: unus ... dicaeam (an leg. dicaeum ?) determinans ut iudex, alter ... ut lex, quae iudicem informat ad dicare determinandum et determinationem; et sic -s dicastes lex erit -is iudicis; propter hoc ... medium nominatur dicaeon, quemadmodum si quis di…