Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
devorator m.
devorator , -oris m. qui degluttit, vorator, comesor — Verschlinger, Verschlucker, Fresser (usu attrib . : l. 35. 44): 1 proprie: a in univ.: Gerhoh. Antichr. 2,32 p. 258,18 si homo a pisce vel lupo devoratus in eius corpus transeat, non tamen homo piscis vel lupi -is devoratoris aut eius patris filius dicendus erit. b glutto, helluo — Schlemmer, Prasser : Gloss. I 231,5 St.-S. prodicus eversos -r devorator unsparahenti. II 53,24 edax; -r devorator fraz. pro nom. propr. : Trad. Poll. 60 (QuellErörtBayerGesch. N. F. XLI. 1993; s. XIII. 1 ) prenotatio agrorum, quos dominus Perhdoldus D-r Devorat…