Eintrag · Mittellateinisches Wb.
devoratio f.
devoratio, -onis f. 1 proprie i. q. actus devorandi, degluttiendi, comestio, absumptio — das Verschlingen, Verschlucken, (Auf-)Fressen (fere MLWc. gen. MLWobi., MLWc. gen. MLWsubi.: MLWl. 8; nude: MLWl. 17): MLWLiber hist. Franc. 16 capit. p. 239 de hominum -edevoratione a bestiis dicitur (MLWAlex. Min. apoc. 17 p. 374,15). MLWVita Magni Fauc. I 18 p. 146,22 qui (sc. Deus) nos liberare dignatus es a tanto periculo et a tali -edevoratione vermium (item MLWOtloh. Magn. 16,44). MLWNotker. Balb. martyr. VII kal. Febr. Germanicus ... ad bestias damnatus et ultro ad -emdevorationem sui provocans. XVII kal. Aug. p. 1121B praeses ... leonem crudelissimum ad -emdevorationem eius (Mammetis) inquiri praecepit. MLWSigeb. Gembl. Theod. 5 p. 466,37 Hunis laxatis velut rabidis canibus ad -emdevorationem ferarum et bestiarum agri instigatis (cf. Vulg. Ezech. 34,5.8).in imag.: MLWPetr. Dam. epist. 88 p. 528,16 ‘congregamini, omnes bestiae terrae, properate ad devorandum’; quibus autem huius animadversio -isdevorationis immineat MLWeqs. 2 meton. i. q. gula, avaritia — Völlerei, Gier: MLWHonor. August. spec. p. 1091A hinc discordia, inde duricia; hinc detractio, inde -odevoratio. MLWGerhoh. vigil. 12 p. 513,8 non sic ... Bernhardus cardinalis notatus est vel nimiae -isdevorationis vel turpis exactionis vel extollentiae intolerabilis. 3 translate i. q. peremptio, pernicies — Vernichtung, das Verderben: MLWErchemb. Cas. hist. 81 Deus tradidit illos (Achivos) in opprobrium et in -emdevorationem, ut pereant et recogitent. Bereng. Trev. serm. 1 (MLWPL 160,1013C) scientes (sc. sanctissimi viri) ..., quia ... est -odevoratio pessima super bilinguem. Wellhausen