Eintrag · Mittellateinisches Wb.
derogator m.
derogator, -oris m. 1 strictius i. qui imminuit, aufert, demit — einer der schmälert, wegnimmt: MLWAnast. Bibl. epist. 5 p. 404,23 quod patriarcha Ignatius -rderogator esset ... sanctae memoriae Methodii. MLWChart. Rhen. med. I 387 p. 435,26 ut omnis sue devotionis violator et ... ecclesiastice largitionis -rderogator ... anathematizatus ... habeatur. 2 latius: a vituperator — Tadler, Kritiker: MLWHincm. epist. 184b,1 p. 177,30 quia ... nec cum eodem Ebone in vita sua extiti altercator nec post mortem eius illius sum -rderogator. Transl. Tib. 9 (MLWMGScript. XV p. 395,17) ut, quos (sc. legatos papae) prius quaerulos habuere nostrates -esderogatores, postmodum per omnem viam fidissimos reperirent suffragatores. MLWOtto Frising. gest. 2,28 p. 133,21 clericorum ac episcoporum -rderogator, monachorum persecutor, laicis tantum adulans Arnaldus. b calumniator — Verleumder: MLWCapit. Bened. 2,381 p. 94,5 multum derogatio praevalet, quando -rderogator creditur fide dignus. MLWRup. Tuit. off. 11,9 MLWl. 446 contra huiusmodi -esderogatores (sc. Arium et Sabellium) queritur ipse (Deus) in propheta dicens: ‘MLWeqs.’ Weber