Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
deicola m.
deicola , -ae m. 1 cultor Dei, fidelis — Gottesanbeter, Gläubiger : Folcuin. Bert. (chart.) 2,58 p. 161,12 notum esse volo sanctae ecclesiae -is deicolis praesentibus atque futuris eqs. Meginh. Fuld. (?) Ferr. 6 Hebraei -ae deicolae in tribulationis camino per Chaldaeos examinantur. Abbo Sangerm. serm. 14,4 animadvertite, vos -e deicole , quam inenarrabili tormento mortis stabilivit noster Dominus eclesiam. Transl. sang. Dom. in Aug. 13 quatenus ... plurima gubernationis suae adminicula quasi verus -a deicola praebuisset Karolus . 2 ?deorum cultus — ?Götterkult ( cf. notam ed. ): Aethicus p. 1…