Eintrag · Mittellateinisches Wb.
defluxus m.
defluxus, -us m. 1 proprie i. q. recessus — das Abfließen: MLWGalb. Karol. 118,12 imputabant ... suffusionem molendini factam fuisse furtive ..., eo quod ita post -umdefluxum aquarum castrum et suburbium ... ad ingressum pateret hostibus. 2 meton.: a decursus (aquarum), rivulus — Wasserlauf, Bächlein: Chart. Rhen. MLWmed. III 669 p. 508,15 (a. 1239) tradimus ... prata iuxta novam grangiam a lapide, quem vocant Mercstein, ad -umdefluxum fonticuli per vallem in Bikkenbach eqs. b effusio — Ausströmung: MLWAlbert. M. metaph. 1 p. 314,48 qui (Democritus) dixit lucem esse corpus subtile, quod est -usdefluxus continuus luminosi corporis in perspicuum pervium et terminatum. 3 translate: a lapsus, casus — Fall, Sturz: MLWRather. Metr. 10,492 pro animabus deglutiendis aqua baptismatis lotis, quarum scilicet a salute in perditionem -umdefluxum insaturabiliter sitis. b mutabilitas — Veränderlichkeit: MLWAlbert. M. eth. II 6,3,6 p. 453a,30 infans ... talis (MLWsc. intelligens) non est propter complexionis -umdefluxum et instabilitatem. c transitio, mutatio (in peius) — Übergang, Wandlung (zum Schlechten): MLWAlbert. M. caus. univ. 1,4,1 p. 42,54 si ... aliud transmutat materiam, in quam influit forma defluens, hoc tamen nihil est de essentia principii, a quo fit -usdefluxus. MLWsumm. theol. II 15,93,4 p. 205b,6 temporalia oportet, quod secundum rationem temporalium gubernentur et dispensentur, et talem conversionem rationis ad inferiora Augustinus (cf. trin. 12,12,104) vocat -umdefluxum. d cursus — (Ver-)Lauf: Carm. de conv. Saxon. 26 (MLWNachrGött. 1985/I. p. 63; MLWa. 777) adsunt praesentis -udefluxu temporis anni. Adso Frodob. 26 (MGMer. V p. 81,26) interea currentium temporum labente -udefluxu. Chart. Gosl. II 274 p. 293,20 ne ea, que sub tempore fiunt, a memoria cum -udefluxu temporis evanescant. MLWal. Staub