defaeco

defaeco (-fec-) , -avi, -atum , -are defaecare . script. -fet-: l. 38 . (a faece) purgare, deliquare — (vom Bodensatz) reinigen, läutern : 1 proprie: a strictius: α de liquoribus (fere de vino, musto): Walahfr. hort. 348 potius longo tibi -ta defaecata labore dona placent. Rud. Trud. gest. praef. p. 228,1 nova musta naturali motu adhuc calentia et necdum prorsus -ta defaecata avidius sumantur. Rein. Leod. annal. a. 1217 p. 676,38 hoc anno in Mosella vinum fuit habundans, set superveniente repentino frigore cruda remanserunt et male -ecata defecata . Albert. M. veget. 3,114 motu ... suo turbat …