Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
decollo
decollo (-olo) , -avi, -atum , -are decollare . partic. perf. pro adi. vel subst. : passim . gerundivum pro subst. : l. 70 . 1 decapitare — enthaupten (pleonastice : l. 54; interdum i. q. ferire, interficere — erschlagen, töten, e. g. l. 62 ) : a proprie: α in univ.: Annal. Alam. a. 906 (rec. B) ille (Adalbertus) ... capite -atur decollatur . Liutpr. antap. 4,14 Walperti ... filiam -ti decollati (sc. ardebat rex) . Thietm. chron. 4,23 facto ... certamine Udo -atur decollatur . Albert. Aquens. hist. 7,28 Donimannus ... cum spoliis ... et capitibus -torum decollatorum in magna gloria regressus (…